Како монахињи, чисти и девствени, се подвизуваа во еден незабележлив манастир во околината на Рим. Но, кога настана гонењето на христијаните под злобниот цар Диоклецијан, тие побегнаа во Кампанија и таму се населија во близината на градот Нола. Нивниот свет живот не можеше да се скрие од луѓето и оние од околните места почнаа да доаѓаат кај нив за совет, поука и помош во маките и во болестите. Најпосле беа фатени од незнабошците и ги изведоа пред суд. Тие јавно и слободно ја исповедаа својата вера во Христа. Кога судијата Леонтиј ја запраша света Архелаја за верата во Христа, таа одговори: „Со силата Христова ја уништувам силата ѓаволска, ги учам луѓето на разум, да Го познаат едниот вистински Бог, а со името на мојот Господ Исус Христос, Единородниот Син Божји, преку мене, слугинката Божја, им се дава здравје на сите болни.“ Сите три девици беа биени, поливани со врела смола, морени во затвор со глад и најпосле исечени со меч. Кога ги изведоа на губилиштето, им се јавија Ангели, коишто беа видени и од некои од џелатите. Таков страв ги спопадна, што не смееја да подигнат меч врз светите девици. Но, овие ги охрабрија да си ја извршат должноста. И така, беа заклани како јагниња, во 293 година, и отидоа во Царството Христово за вечно да почиваат и да се насладуваат гледајќи го лицето Божјо.

https://pmz.mk/pravoslaven-kalendar/prepodobnite-macenicki-arhelaja-tekla-i-suzana/