Роден во Врање на Благовештение 1894 година, од родители со потекло од Македонија. Заврши богословија и, во текот на Првата светска војна, се замонаши. Студираше во Грција и во Англија, а кратко време и во Русија. Беше професор во Карловачката богословија, а потоа во Призренската и Битолската богословија за најпосле да стане професор на Богословскиот факултет при Белградскиот Универзитет. По Втората светска војна, им пречеше на новите комунистички власти, па беше апсен, сослушуван, малтретиран и на крај прогонет во манастирот Ќелије, кај Ваљево, од каде не смееше да излегува. Таму се оддаде на молитвен и подвижнички, но и творечки живот. Бројните теолошки трудови на авва Јустин (околу 40 тома), освен догматика и егзегетика, опфаќаат области од патристиката, аскетиката, литургиката, како и теми од христијанската философија и особено од православната антропологија и од на православието заснованата философија на културата. Се смета за еден од најголемите богослови во 20 век. Имаше дар на плач и секоја Литургија ја поминуваше со обилни солзи, спомнувајќи стотици имиња на живи и упокоени. Се упокои на истиот ден кога е и роден – Благовештение 1979 година, затоа неговиот спомен се слави на 1 јуни, на денот кога се слави споменот на неговиот небесен заштитни, светиот Јустин Философ.